Delville Wood

Vanaf de bezoekersparking wandel je eerst richting Delville Wood Cemetery, recht tegenover het memorial. De begraafplaats telt 5.523 graven en herdenkingen uit de Eerste Wereldoorlog. Een groot deel daarvan behoort toe aan niet-geïdentificeerde militairen die sneuvelden tijdens de gevechten in en rond Delville Wood.

Aan de overkant van de weg staat het South African National Memorial. Delville Wood kreeg voor Zuid-Afrika een bijzondere betekenis door de gevechten van juli 1916. De South African Infantry Brigade hield hier dagenlang stand terwijl het bos door het voortdurende artillerievuur bijna volledig werd vernield.

Op weg naar het museum passeer je ook de herdenkingsmuur. Daarop staan de namen van 13.676 Zuid-Afrikanen die tijdens de Eerste Wereldoorlog om het leven kwamen, zonder onderscheid naar afkomst of huidskleur.

Achter het memorial ligt het Delville Wood Commemorative Museum. De toegang is gratis, al zijn donaties welkom. Het museum behandelt niet alleen de gevechten in Delville Wood, maar ook de bredere Zuid-Afrikaanse militaire geschiedenis.

Binnen vind je historische foto’s, uniformen, wapens, medailles en verschillende voorwerpen die op het slagveld werden teruggevonden. Ook het South African Native Labour Corps krijgt er aandacht. Voor mij is het museum een belangrijk onderdeel van het bezoek. Je trekt daarna met veel meer achtergrondkennis het bos in.

Verderop staat de bekende Last Tree. Deze haagbeuk wordt beschouwd als de enige nog levende boom uit het oorspronkelijke Delville Wood die de gevechten van 1916 overleefde.

Na de Last Tree begint voor mij het indrukwekkendste deel van de wandeling. Via smalle paden wandel je door terrein waar oude loopgraven, granaattrechters en andere oneffenheden nog zichtbaar zijn. Dit is geen reconstructie, maar het historische slagveld zelf.

Blijf hier altijd op de bestaande paden. Delville Wood is een herdenkingsplaats en in de bodem kan nog altijd niet-ontplofte munitie aanwezig zijn. Ook de begroeiing verdient bescherming.

In het voorjaar kleuren grote delen van het bos blauw door de wilde hyacinten, ook bekend als bluebells. Dat was voor mij de reden om opnieuw terug te komen. Het jaar voordien was ik net te laat, dus deze keer kwam ik ongeveer een week vroeger.

De smalle paden brengen je verder richting de rand van Delville Wood. Daar kijk je uit over het omliggende landschap van de Somme. In westelijke richting ligt High Wood en bij helder weer kun je verder naar het noorden ook de omgeving van Flers herkennen.

Tijdens mijn wandeling zag ik hier en daar reeën tussen de bomen. Het lukte me alleen nooit om er eentje op de foto te krijgen.

Daarna wandel je via de bospaden terug richting het memorial en de bezoekersparking. De wandeling is kort, maar reken meer tijd dan de afstand doet vermoeden. Voor de begraafplaats, het museum en het bos zelf kun je gemakkelijk wat langer uittrekken.