Stuvetjesroute

De wandeling start in Nieuw-Stuivekenskerke, maar de geschiedenis van deze omgeving gaat veel verder terug. In de Romeinse tijd lag hier een landschap van slikken en schorren waar al menselijke activiteit was. Na stormvloeden in de 4de eeuw raakte het gebied opnieuw overstroomd en verdween de bewoning een tijd, tot de streek later geleidelijk werd ingepolderd.

Ook de naam Stuivekenskerke is oud. Ze gaat terug op het Germaanse ‘Stuvinas karika’, de kerk van Stuvin. De huidige dorpskern ontstond pas in de 19de eeuw; het oorspronkelijke Oud-Stuivekenskerke ligt een paar kilometer verder en komt later opnieuw op de route.

Van bij de kerk wandel je richting Kasteelhoeve Viconia. De hoeve ontstond in de middeleeuwen als uithof van een abdij en groeide later uit tot een groot landbouwdomein met onder meer een brouwerij, smidse en bakkerij. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de site door Duitse troepen gebruikt en in 1918 zwaar vernield.

Na de Viconia Kleiputten bereik je de IJzer. Aan de overkant ligt Tervate, bekend om de zware gevechten rond de brug in oktober 1914. Na de verovering van Keiem probeerden Duitse troepen hier verder op te rukken richting Nieuwpoort. Meer dan 900 militairen kwamen tijdens de gevechten om het leven.

De Stuvetjesroute draait hier naar rechts en volgt een tijdlang de IJzer. Dit is het meest verharde deel van de wandeling en je deelt het pad geregeld met fietsers. Op veel plaatsen kun je naast het asfalt over het gras lopen, zolang dat niet te hoog staat.

Nog voor de petroleumtanks sla je het Oud-Stuivekenspad in. Wie de oorlogssporen verder wil volgen, kan een korte omweg maken naar de tanks. Tijdens de oorlog gebruikten Duitse troepen ze als observatiepunt en ze bleven ondanks verschillende aanvallen in Duitse handen.

Via het open polderlandschap bereik je Oud-Stuivekenskerke en het Onze-Lieve-Vrouwhoekje. Tijdens de Eerste Wereldoorlog lag hier een vooruitgeschoven Belgische positie. De oude kerktoren diende als observatiepost en maakte deel uit van een netwerk van loopgraven, bunkers en voorposten.

Onder leiding van luitenant Martial Lekeux werd hier de Zuidelijke Grote Wacht ingericht. De toren werd zwaar beschoten en grotendeels vernield. Een niet ontplofte obus die bij een Mariabeeld terechtkwam, speelde later mee in het ontstaan van de kapel Onze-Lieve-Vrouw ter Zege. Rond de kapel herinneren verschillende gedenkstenen vandaag aan Belgische eenheden die in deze sector vochten.

Niet veel verder passeer je een archeologische site waar resten van middeleeuwse bewoning zijn gevonden en mogelijk ooit een castrale motte stond. Daarna volgt de Reigersvliet. Langs deze waterloop lagen verschillende Belgische voorposten die met loopbruggen verbonden waren. In maart 1918 werd hier zwaar gevochten tijdens wat later bekend werd als de Slag van Reigersvliet.

In het laatste deel kom je opnieuw bij de Viconia Kleiputten. Hier maakte ik een extra lus door het natuurgebied, langs de vogeluitkijktoren, voordat ik opnieuw op de officiële route aansloot.

De voormalige kleiputten zijn vandaag een waterrijk natuurgebied met riet, graslanden en veel vogels. Na het lange open polderlandschap en het verharde stuk langs de IJzer voelt dit deel merkbaar groener en rustiger aan.

Daarna wandel je door een schapenweide, steek je een houten brug over en volg je een graspad langs de Reigersvliet terug richting Stuivekenskerke. Zo eindigt de route opnieuw tussen dezelfde polders waar ze begon, maar na bijna tien kilometer kijk je toch heel anders naar het landschap.